Miód rzepakowy - pozyskiwany z kwiatów rzepaku jest słodki, choć z lekko gorzkawą nutą. Zawiera olejki eteryczne, goryczki, witaminy, aminokwasy, flawonoidy, biopierwiastki, cholinę i kumarynę i dużą ilość glukozy. Bardzo szybko ulega krystalizacji i wówczas staje się niemal biały. Posiada właściwości detoksacyjne, jest łagodny dla wątroby, a w porównaniu z innymi miodami najszybciej przyswajalny przez organizm. Lecznicze właściwości miodu rzepakowego wykorzystuje się przy schorzeniach serca, stanach zapalnych górnych dróg oddechowych. Przyśpiesza też gojenie się ran i chroni przed zakażeniem.

Miód spadziowy - powstaje ze spadzi, lepkiej substancji występującej na drzewach i krzewach takich jak: świerki, jodły, sosny, modrzewie, dęby, klony, lipy, brzozy, buki, wierzby, głóg. Dzięki temu, że miód ten powstaje z drzew znajdujących się w najczystszych lasach, można poczuć zapach żywicy i igliwia. Ma delikatnie korzenny smak. Zawiera 9 razy więcej biopierwiastków takich jak: potas, wapń, sód, fosfor, magnez i mangan,  niż miody nektarowe. Jako jedyny zawiera w sobie srebro, cynę, molibden i Wanat. Właściwości miodu spadziowego wykorzystywane są do produkcji syropów wykrztuśnych. Ma też działanie przeciwzapalne i antybakteryjne.

Miód wielokwiatowy - pozyskiwany jest z letnich kwiatów. Jest bardzo słodki, a po skrystalizowaniu przybiera kolor jasnobrunatny. Ze względu na różne „mieszanki” nektarów kwiatowych, cechuje go szereg różnych wartości odżywczych. Występujące w nim cukry proste są łatwej przyswajalne przez organizm i stanowią cenne źródło energii dla mięśnia sercowego w chorobach serca i naczyń, oraz wspomagają wątrobę w jej funkcji detoksykacyjnej. Jego właściwości wykorzystuje się też przy takich dolegliwościach jak: anemia, zmęczenie, zapalenie gardła, przeziębienie oraz w leczeniu alergii - polecany jest zwłaszcza osobom uczulonym na pyłki roślin.


Miód faceliowy - wzmacnia odporność, posiada właściwości bakteriobójcze oraz jest bogaty w magnez i żelazo, dzięki czemu pomaga zachować dobrą kondycję psychiczną i fizyczną. Polecany jest w leczeniu nadciśnienia tętniczego, chorób układu krążenia, niewydolności mięśnia sercowego, miażdżycy. Stosowany jest często w chorobach górnych dróg oddechowych,  w tym astmy oskrzelowej. Pomocny jest w leczeniu chorób układu pokarmowego: nieżycie żołądka, wrzodach żołądka i dwunastnicy, problemach z wątrobą, trzustką i woreczkiem żółciowym

Miód nawłociowy - nazywany był nektarem życia, bowiem oprócz walorów smakowych, odznacza się licznymi leczniczymi właściwościami. W stanie płynnym ma jasnożółtą barwę (od słomkowożółtej, po jasnobursztynową), dość szybko się jednak krystalizuje i wówczas zmienia kolor na jaśniejszy, a jego konsystencja staje się kremowa. Bardzo łatwo daje się wtedy rozsmarować na pieczywie. W smaku jest on słodki, jednak wyczuwalna jest charakterystyczna kwaśnawo-gorzka nuta. Ma bardzo przyjemny zapach kwiatów nawłoci (trzeba tylko pamiętać o zamykaniu słoika, bo miód szybko „łapie” obce zapachy). Nawłoć pospolita to roślina, która opanowała tereny Małopolski i Podkarpacia. Ma od wieków znane właściwości antyseptyczne ( wykorzystywana jest w zwalczaniu zakażeń, stanów zapalnych układu moczowego, a także w leczeniu ran i owrzodzeń).

 

Miód gryczany - uważany jest za najciemniejszy ze wszystkich miodów - przy dostępie światła staje się ciemnobrunatny. Krystalizuje się bardzo powoli, ma też bardzo intensywny i przyjemny zapach kwiatów gryki oraz charakterystyczny smak: ostry, słodki i lekko piekący. Występują w nim związki typowe dla kwiatów gryki, zwłaszcza znaczne ilości magnezu, żelaza i innych biopierwiastków, jak: fosfor, miedź, cynk, bór, jod, nikiel, kobalt. Występuje w nim duża ilość witaminy C (2,9-11,9 mg%) oraz witamin Bi, 62 i PP. Jako miód letni bogaty jest w liczne enzymy (pod względem ich zawartości uznawany jest za najbogatszy z polskich miodów), między innymi ceamylazę, inwertazę i fosfatazę. Badania przeprowadzone w Instytucie Pszczelnictwa w Puławach wskazują, że nawet po roku przechowywania tego produktu w temperaturze pokojowej, aktywność cc-amylazy (diastazy) kształtuje się znacznie powyżej normy (miód gryczany zachowuje w tych samych warunkach przechowywania wysoką jakość). 


Miód fasolowy - posiada charakterysty smak – niezbyt słodki, a nawet delikatnie kwaskowaty. Jego kolor zmienia się w zależności od jego konsystencji – w płynnej jest słomkowy, a gdy się skrystalizuje, staje się kremowobiały. Charakteryzuje go także dość intensywny aromat przypominający zapach kwiatów fasoli. Wspomaga pracę serca,  funkcjonowanie całego układu krwionośnego oraz układu pokarmowego (przyspiesza odnawiania drobnoustrojów gwarantujących prawidłowe trawienie). Wzmacnia układ immunologiczny.


Miód lipowy - przez wielu znawców uznawany jest za najlepszy w smaku. Jest trudny w produkcji, ale i obfituje w składniki wszechstronnie poprawiające zdrowie. 
W stanie płynnym ma barwę od zielonkawo-żółtej do jasno-bursztynowej (przypomina olej rycynowy )–  pozyskiwany później ma barwę brązową. Po skrystalizowaniu zmienia zabarwienie na biało-żółte do złocistożółtego. Ma charakterystyczny zapach przypominający kwiat lipy oraz lekko ostry, często gorzkawy smak. Właśnie ten smak lekko szczypiący w język jest znakiem rozpoznawczym tego gatunku miodu.

 

Miód wrzosowy - nazywany jest „Królem Miodów”, gdyż jest trudny i pracochłonny w pozyskaniu ( ma konsystencję gęstej galaretki) . Dodatkowo  niewielka ilość wrzosowisk w Polsce prowadzi do tego, że dostępny jest w nielicznych pasiekach. Ma jasnobrunatną barwę z jaśniejszym lub ciemniejszym rubinowym odcieniem oraz przyjemny zapach wrzosu dzięki zawartości olejków eterycznych i 120 innych substancji pochodzących z nektaru. Cechuje go specyficzny gorzkawym i ostry smak, a także duża zawartość enzymów i wolnych aminokwasów.


Miód akacjowy - jest szczególnie bogaty w cukry proste, łatwo i szybko przyswajalne przez organizm, jest przede wszystkim cenną odżywką regeneracyjną w stanach zmęczenia fizycznego i umysłowego. To też jedyny miód, który mogą spożywać chorzy z lekkimi postaciami cukrzycy (nieinsulinozależni) ponieważ zawiera fruktozę, polecaną osobom eliminującym z diety cukier buraczany, czyli sacharozę i zastępowanie go miodem. Charakteryzuje się także wyższą zawartością sacharozy niż inne miody nektarowe (7-10%). Ze względu na delikatny smak jest szczególnie lubiany przez dzieci .

 

A oprócz miodów polecamy...

 

Pyłek pszczeli - wartości odżywcze pyłku pszczelego wynikają z  jego niezwykle bogatego składu chemicznego - zidentyfikowano w nim ponad 250 różnych związków. Znajdują się w nim cukry proste (fruktoza, glukoza), kwasy tłuszczowe, ponad 30 aminokwasów (ich zawartość w pyłku sięga nawet 12%!). Według obliczeń i porównań wynika, że 100 g pyłku zawiera tyle aminokwasów, co ½ kg mięsa lub 7 jajek, czyli 2 czubate łyżki (30g) pyłku mogą pokryć zapotrzebowanie dzienne człowieka na niezbędne aminokwasy. 

 

Pierzga pszczela-  to pyłek kwiatowy, przetworzony przez pszczoły. W pierwszej kolejności służy on jako pokarm dla samych pszczół, przede wszystkim dla matki i jej młodych.Z tego powodu cechuje ją szereg prozdrowotnych właściwości.  Podobnie jak pyłek, jest jednak lepiej przyswajalna. Wzmacnia organizm- dostarcza mu potrzebnych aminokwasów i witamin, przez co wpływa na zwiększenie odporności,  ułatwia regenerację po operacjach i przebytych zawałach,  wzmacnia układ nerwowy, korzystnie oddziałuje na układ pokarmowy, jest pomocna w leczeniu biegunek i zaparć, wzmaga apetyt oraz reguluje przemianę materii.  Zwiększa liczbę czerwonych ciałek we krwi i poziom żelaza (zapobiega wystąpieniu anemii), wspomaga leczenie farmaceutykami (np. w: chorobie wrzodowej żołądka, schorzeniach gruczołu krokowego oraz  leczeniu stanów przedzawałowych, choroby alkoholowej, kataru siennego, astmy itp.), a także jest stosowana w stanach zapalnych jamy ustnej i w okresach silnego narażenia organizmu na bakterie i grzyby.